"H φανταστική ελπίδα μπορεί ν' αρπάξει το ίδιο γερά έναν άνθρωπο όσο κι η πραγματικότητα"

"Charles Dickens"

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

«Το ηλιοτρόπιο» του Ευγένιου Τριβιζά

Ήταν κάποτε ένα λιβάδι γεμάτο ηλιοτρόπια. Κι όλα αυτά τα ηλιοτρόπια κοιτούσαν ολημερίς με θαυμασμό τον ήλιο. Όταν ο ήλιος ήταν από κει, γύριζαν από κει. Όταν ο ήλιος ήταν από δω, γυρνούσαν από δω. Εκτός από ένα. Ένα μόνο ηλιοτρόπιο απ΄όλα τα ηλιοτρόπια του κάμπου δεν κοίταζε τον ήλιο. Όταν ο ήλιος ήταν από δω, το ηλιοτρόπιο αυτό κοιτούσε από κει. Όταν ο ήλιος ήταν από κει, το ηλιοτρόπιο κοιτούσε από δω "Μα γιατί δεν κοιτάς κι εσύ τον ήλιο τον ακριβοθώρητο όπως εμείς;" ρωτούσαν τ΄άλλα ηλιοτρόπια απορημένα. "Και γιατί να τον κοιτάω;" "Επειδή είναι χρυσός. Επειδή λάμπει κι ανασαίνει φως". "Ε και λοιπόν; Χαρά στο πράγμα! Ανασαίνει φως και κάτι έγινε" "Τι θες να πεις; Δεν σ΄αρέσει δηλαδή;" "Καλός είναι δεν λέω, αλλά όχι και να τον θαυμάζει κανείς απ΄το πρωί ίσαμε το βράδυ. Αλήθεια, δεν μπορώ να καταλάβω τι του βρίσκετε και τον κοιτάτε σαν χαζά, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει". "Δεν είναι στα καλά του, σκεφτόνταν τα ηλιοτρόπια "Ακούς εκεί, να μη θέλει να κοιτάζει τον ήλιο;" Και περνούσαν οι μέρες. Και όλα τα ηλιοτρόπια κοιτούσανε τον ήλιο, εκτός από κείνο το ηλιοτρόπιο το ένα, που κοιτούσε πάντα από την αντίθετη μεριά. "Δε μου λες; Γιατί δεν με κοιτάς;" το ρωτάει μια μέρα ο ήλιος "Άσε με ήσυχο" είπε το ηλιοτρόπιο "Πες μου, γιατί δε με κοιτάς;" ξαναρωτάει ο ήλιος. "Θέλεις αλήθεια να σου πω;" "Ναι" "Επειδή… θέλω να βγαίνεις μόνο για μένα. Μόνο για μένα να γελάς. Να λάμπεις μόνο για μένα. Εμένα μόνο να ζεσταίνεις" είπε το ηλιοτρόπιο. "Αν έβγαινες μόνο για μένα, τότε ναι θα σε κοιτούσα" "Μα δεν γίνεται αυτό" αποκρίθηκε ο ήλιος. "Δεν γίνεται να βγαίνω μόνο για σένα, να γελάω μόνο για σένα, εσένα μόνο να ζεσταίνω. Δεν γίνεται" "Τότε κι εγώ δεν θα σε κοιτάω" "Μα πρέπει μικρό ηλιοτρόπιο. Θα μαραθείς, αν δε με κοιτάς" "Και τι σε νοιάζει εσένα αν μαραθώ. Παράτα με" είπε το ηλιοτρόπιο. Δεν μίλησε ο ήλιος. Και το ηλιοτρόπιο κοιτούσε με πείσμα από την άλλη τη μεριά. Και περνούσαν οι μέρες και άρχισε να χλωμιάζει το ηλιοτρόπιο. "Είδατε;" ψιθύρισαν τ' άλλα ηλιοτρόπια μεταξύ τους "Δεν κοιτάζει τον ήλιο και ορίστε.. Ιδού τα αποτελέσματα. Δεν το βλέπω καθόλου καλά. Να το θυμηθείτε ότι έτσι που πάει αργά ή γρήγορα θα μαραθεί". Είχε δίκιο. Κάθε μέρα που περνούσε το ηλιοτρόπιο γινόταν όλο και πιο χλωμό, ο μίσχος στα πέταλά του μαραινόταν, αλλά ούτε που γύριζε να κοιτάξει τον βασιλιά τον ήλιο. Παραξενεμένα τα ηλιοτρόπια, το άκουγαν να μιλάει μόνο του. "Φύγε" έλεγε "δε θέλω να σε βλέπω. Φύγε" Ώσπου ένα βράδυ, το τελευταίο κείνο βράδυ, όταν όλα τ΄άλλα ηλιοτρόπια είχαν αποκοιμηθεί, μέσα στη νύχτα, μέσα στη σιωπή, πρόβαλε ο ήλιος. Πρώτη φορά έβγαινε το βράδυ. Δεν είχε ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Βγήκε κι έδιωξε το σκοτάδι και πλημμύρισε μ΄ένα χρυσαφένιο φως, μαγευτικό φως τ΄όνειρό του. "Ήρθες;" είπε το ηλιοτρόπιο. "Ήρθα" είπε ο ήλιος "Μόνο για μένα;" "Μόνο για σένα" αποκρίθηκε ο ήλιος "Έλα". Ένιωσε ανάλαφρο το ηλιοτρόπιο, τόσο ανάλαφρο σαν να μη το έδενε η ρίζα του στο χώμα. Λες κι έγιναν φτερά τα φύλλα του, αφέθηκε ν΄ανεβαίνει.. Κι ανέβαινε, όλο ανέβαινε.. Ήταν τόσο μαγευτικός ο ουρανός, τόσο φωτεινός, δεν γίνεται πιο φωτεινός.. Κι έφτασε κοντά στον ήλιο. Κι από κει ψηλά είδε όλες τις θάλασσες, κι όλα τα λιβάδια, είδε λίμνες, είδε λιμώνες, είδε δάση, είδε ροδώνες και χώρες μαγικές και κόρφους μυστικούς και νησιά που ταξιδεύανε στο κύμα και πράσινα ποτάμια που στραφτάριζαν κι ολόλευκα πουλιά πάνω απ΄τα βουνά τ΄ασημένια. "Έλα κοντά μου" είπε ο ήλιος. Το ηλιοτρόπιο πήγε κοντά. "Πιο κοντά" είπε ο ήλιος. Το ηλιοτρόπιο πήγε πιο κοντά. "Κοίτα με" είπε ο ήλιος "Κοίτα με ηλιοτρόπιο" Το ηλιοτρόπιο τον κοίταξε. "Εσένα μόνο" είπε ο ήλιος, και το άγγιξε με την ανάσα του. Κι ένιωσε την ανάσα εκείνη να το καίει σαν πυρετός, σαν φλόγα να το αγκαλιάζει, σαν αστραπή θαμπωτική να το πονά κι ήταν όλα ένα χρυσάφι μέσα του, ολόγυρά του. Φλόγα θαμπωτική ο ουρανός απ΄άκρη σε άκρη. Κι ένιωσε τα φυλλοκάρδια του ν΄ανοίγουν, να γλιστράνε, να σκορπάν τα σπόρια του, να πέφτουν δάκρυ και βροχή στις θάλασσες του κόσμου κι όπως αγγίζαν τον αφρό, όπως άγγιζαν το κύμα σπίθες ξενες να πηδούν, μυριάδες ηλιοτρόπια να βλασταίνουν στη στιγμή, κύματα κι άλλα κύματα από ηλιοτρόπια χρυσά, ήλιοι λουλουδένιοι που στραφτάριζαν ολούθε ονειρικά, θάλασσες απέραντες χωρίς αρχή και τέλος. Είχε συννεφιά τ΄άλλο πρωί. Δεν βγήκε τη μέρα εκείνη ο ήλιος. Κατασκότεινος ο ουρανός, λες κι ήταν βουρκωμένος . Το ηλιοτρόπιο έγερνε στο μίσχο του ξερό, καψαλισμένο, δίχως δροσιά, χωρίς πνοή, ανάμεσα στα δροσά ηλιοτρόπια του κάμπου. "Τά΄θελε και τά΄παθε" είπε ένα ηλιοτρόπιο "Πήγαινε γυρεύοντας" είπε ένα άλλο. Έτσι είπαν. Έτσι είπαν και το λυπήθηκαν. Το λυπήθηκαν επειδή κανένα τους δε μάντεψε, πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του, κανένας δεν έμαθε ποτέ το τελευταίο όνειρό του.

ΣΚΕΨΕΙΣ...

Ίσως να φανούν κάπως τετριμμένα αυτά που γράφω , μα αληθή. Κάθε χρόνος που περνά παίρνει μαζί του και κάτι , μα πάντα φέρνει κάτι άλλο σαν ανταμοιβή . Σχήμα οξύμωρο .`Άλλες φορές λούμπεν καταστάσεις και άλλες φόρες χαρμόσυνα γεγονότα . Το σίγουρο είναι πως αλλάζουμε , Δεν μένουμε ποτέ ίδιοι .Αποκτούμε σταδιακά μια πιο αληθινή σχέση με τον εαυτό μας , ας μου επιτραπεί η έκφραση , μια σχέση εμπιστοσύνης. Μέσα από μια διαδικασία κάποιας γενικότερης ανασκόπησης των γεγονότων που κατά καιρούς βιώνουμε, αλλά και του εαυτού μας ,μέσα σε κάθε χρόνο που κυλά .Η τουλάχιστον αυτό είναι κάτι που εγώ κάνω – κατά κόρων -κατά την προσφιλή μου συνήθεια(υπεραναλυσης , φιλοσόφησης και κατανόησης ). Σαν το νερό ενός ποταμού η ζωή μας . Από τα σύννεφα κατεβαίνουμε στις λίμνες κι από κει σε ποτάμια και ρυάκια μέχρι τον ωκεανό και τα έγκατα της γης και τους πόλους . Και ξανά πάλι από την αρχή με κατάληξη πάντα στον ουρανό και τα σύννεφα . Απίστευτες εναλλασσόμενες διαδρομές .Διαδρομές ζωής .Ενα απολαυστικό ταξίδι με άγνωστο προορισμό. Κάθε χρόνος που περνάει μας βρίσκει σε μια διαφορετική φάση ζωής . εγώ θεωρώ πως τώρα διανεύω την καλύτερη. Μακράν… !!! μεγαλώνω… μεγαλώνω σημαίνει ωριμάζω .Ωριμάζω σημαίνει γνωρίζω λίγο καλύτερα την ζωή – ή τουλάχιστον αυτό το χαοτικό συμπάν που ονομάζουμε ζωή . μοιάζει λίγο με το κρασί όλη αυτή η διαδικασία . ωρίμανση , παλαίωση , ποιότητα και μεστή γεύση. Είναι τόσο όμορφο ολο αυτό… Ο Φρόυντ έλεγε πως οι δύο θεμέλιοι λίθοι της ευτυχίας είναι αγάπη και δουλειά. Εγώ ευχαριστώ το θεό που υπήρξα τυχερή και στα δυο. Η ευτυχία είναι ένα όνειρο και νοιώθω τόσο υπέροχα που επιτέλους το ζω. Η ποιότητα της ζωής μας δεν εξαρτάται τόσο από αυτά που μας συμβαίνουν, αλλά περισσότερο από το πώς αντιδρούμε εμείς σ' αυτά.Να ζούμε αυτές τις λιλιπούτειες , μαγικές στιγμούλες. Άλλωστε ο ακρογωνιαίος λίθος της αφθονίας στη ζωή μας είναι να κάνουμε αυτό που αγαπάμε. Να ζούμε αυτό το μοναδικό συναίσθημα της πληρότητας , που τα λόγια δεν είναι δυνατών να περιγράψουν.